Als je na kanker mag blijven leven

"Als je na kanker mag blijven leven, besef je heel goed wat een voorrecht dat is."

Dat is een uitspraak waar ik naast dat ik het er mee eens ben, ook grote moeite mee heb!

Ik las die uitspraak net op facebook, en werd verwezen naar de blog van Arie van der Veer, lotgenoot, als het om kanker gaat.

Ook ik leef nog, na kanker, primaire tumor onbekend.

Maar door alle behandelingen ben ik minder valide!

Ik heb lymfoedeem gekregen in mijn linkerarm, schouder en borst, nadat uit mijn linkeroksel alle klieren zijn verwijderd.
En ik ben links.
En ik was koordirigent, van gospelkoren...

En in dat lymfoedeem heb ik nu al 3 jaar "recidiverende erysipelas", steeds terugkerende wondroos, ontstekingen waar ik heel ziek van ben. En elke keer weer antibiotica krijg.
Ik heb stralingsfibrose en breuken in ribben en wervels opgelopen door de bestralingen en daarvan altijd pijn, maar de juiste pijnmedicatie heb ik na jaren nog niet, doordat ik andere medicijnen moet slikken die daar niet mee samen kunnen.

Ik vind dat geen voorrecht....
en ik begrijp het ook niet...

Niet dat ik altijd God zou kunnen begrijpen, het tegendeel....
maar...
maar...
maar...

Ik ben nog geen 50, en ik heb nog jonge kinderen; 2 prachtzonen van 9 en 7 jaar.
Wat doet dit allemaal met hen?

Mijn belangrijke taken zijn nog láng niet klaar!!

Ja, ik ben er nog. Ik kan ze nog steeds knuffelen en zeggen dat ik van ze hou!
maar...
maar...
maar...veel meer is het niet....

Ik heb het gevoel dat ik niet een doorn in mijn vlees heb, maar dat ik verstrikt zit in die hele doornenstruik.

En soms wil ik gewoon niet meer, kán ik niet meer... Want zoiets als thuiszorg bestaat tegenwoordig nauwelijks meer.
Mijn man is vorig jaar ontslagen omdat hij al zo lang mantelzorg moest verlenen, thuis. En toen hij zichzelf ziek meldde, geloofde men niet dat hij zelf niet meer kon.... Opdonderen kon hij, na 25 jaar in de psychiatrie gewerkt te hebben.

Ik vind het zo moeilijk om mijn heil bij God te blijven zoeken, op Hem te blijven vertrouwen...ik ben zooo kwaad...
Ik zal het doen, want waar kan ik anders heen,
maar...
maar...
maar...

Ik wil de kracht krijgen om te leven uit dat wonder, dat ik er nog ben! Mijn internist/oncoloog zei het in december nog: "Ik had niet gedacht dat je hier nog zó zou zitten". Maar ik wil zo graag LÉVEN....
Het lukt me bijna niet meer....

Ik ben zo moe....

Wien